Nee, kinderkanker, dá’s pas erg.

Image

 

“Wij hebben het druk, er is een héél ziek kindje met kanker op de afdeling.” Geirriteerd drukt de verpleegkundige de bel uit. Onze zoon, grauw, snakkend naar zuurstof en erg ziek, ligt in zijn bed. De monitor geeft loeiend te kennen dat het zuurstofgehalte onder de toelaatbare grens daalt.

Ze werpt een blik op onze zoon en zet de monitor af. Ze beent de kamer uit. Boos roep ik haar terug.

“Wat is er nu weer?”

Rustig wijs ik naar onze zoon. Hij ligt nog steeds naar adem te happen in zijn bedje.  Hij heeft zuurstof nodig. Ik wil dat ze de arts haalt. Ze weigert: de arts heeft het te druk. De ouders van het kindje met kanker moeten elke dag een gesprek. Dat kindje gaat namelijk dood. Niet nu, maar over een poosje. Dat is heel erg.

Kalm vertel ik haar dat onze zoon ook dood gaat. En héél snel, als ze niet nu een arts haalt.

Het werkt. Na het gesprek komt de kinderarts kijken. Hij schrikt. Duidelijk is dat onze zoon een metabole crash heeft. De verpleegkundige krijgt de wind van voren.

Als de zuurstof is aangesloten, en alle andere toeters en bellen, komt ze haar verontschuldigingen aanbieden. Maar ze vindt het ook zó erg dat het andere kindje kanker heeft. Die ouders moeten straks hun kindje missen.

Ik leg haar uit dat ook wij ons kind straks moeten missen. Dat vinden wij óók heel erg.

“Ja, maar jullie zoon is toch al gehandicapt. Hij heeft geen toekomst.”

Verdrietig vraag ik of ze weg wil gaan. Mompelend verdwijnt ze.

 

 

17 reacties op ‘Nee, kinderkanker, dá’s pas erg.

  1. Heel herkenbaar!
    Keano* lag aan de monitoren en je zag hem snakken naar adem. ‘Ja, er is niets aan de hand. De monitoren geven niets aan’ zei de verpleegkundige. Ik zeg ‘Ik wil dat je nu een arts haalt. Je ziet het mannetje toch snakken naar adem!’. Maar ze bleef ontkennen. En ik werd me toch kwaad!!! Nog geen minuut later stonden de metabole en IC artsen weer langs zijn bed.

    Dit is 1 deel van z’n verhaaltje. Uiteindelijk werden het 3 A4tjes met klachten….

    • Elk kind heeft recht op een leven wat het ook maar mag hebben. Ik werk zelf met gehandicapten jongeren.Deze kinderen geven meer liefde dan een gewoon kind. Het is dankbaar werk. Waar haalt deze dame het lef vandaan om een ander kind voor te trekken? Dan ben je niet proffesioneel bezig.

  2. mniek schreef:

    Beste Carina, jouw verhaal is voor ons heel herkenbaar. Ik heb het filmpje van Keano gezien. Ik hield het niet droog. De herkenning is groot.

  3. Jeannette schreef:

    Na 14 dagen dag en nacht bij onze zoon met spierziekte aan zijn bed gezeten te hebben op de IC verbaast me dit echt niet meer. Vier uur wachten op een ambulance, half uur op een po, ach kleine klachten hierbij vergeleken maar oh je kunt hem geen minuut alleen laten.

  4. Poeh, wij hadden een verpleegkundige die durfde te zeggen dat “Als mijn dochter uit coma kwam ze wel wat af moest vallen” – onze gedachten op dat moment “ik hoop dat ze uit coma komt – en die extra 2 kilootje geven haar nu even reserve”. Gelukkig ze kwam er uit maar levenslang hersenletsel – wat zijn dan 2 kilootjes ? Takt is soms heeeeeeeel ver te zoeken en ieder kind is belangrijk ongeacht de ziekte of handicap.

  5. Sissy schreef:

    Schaam mij diep……
    Zelf kinderverpleegkundige en ook moeder van 4 kanjers, waarvan 2 kindjes overleden aan de gevolgen van stofwisselingsziekte

    Dit mag echt niet…..!!!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s